در شرایطی که فلسفه روز جهانی غذا بر تأمین نیاز محرومان و تحقق عدالت غذایی استوار است، اما ابزارسازی سیاسی از گرسنگی در مناطقی چون غزه و تحمیل فشارهای ظالمانه اقتصادی بر ملت‌ها، دسترسی به این آرمان انسانی را به چالشی بزرگ بدل کرده است.
به قلم سیدمصطفی هاشمی طبا
می‌دانیم که در قرآن کریم تا چه اندازه به رفع گرسنگی تاکید شده و حتی کسانی را که بر طعام گرسنگان اهتمام نمی ورزند در ردیف کافران قرار داده است و برخی مجازات گناهان را اطعام فقرا ذکر کرده است. یعنی مجازات را به موهبت تبدیل نموده تا افراد خاطی بر نفس مالی خود تسلط پیدا کرده و بخشی از مایملک خود را صرف اطعام دیگران کنند.
در حقیقت آنچه که مبتکران روز جهانی غذا اندیشیده اند، همین تعمیم غذا برای محتاجان بوده است والا کسانی که متنعم و سیر هستند احتیاج به روز غذا ندارند.
اما در دنیای امروز مسئله غذا ابزاری شده برای سودجوئی و نیز تحت فشار قراردادن بیشتر محرومان چرا که سودجوئی در رأس اهداف سرمایه داران ماده گرا (اگر چه تظاهربه دین داری کنند) و سیاستمدارانی است که منویات خود را می خواهند پیاده کنند.
قبلا این منویات در پوشش های محترمانه ای اجرا می شد اما در دنیای متمدن و پیشرفته امروزی سیاستمداران با وقاحت تمام نه تنها اهتمام به تامین حداقل معیشت برای گرسنگان آفریقائی و بعضا هندی و نقاط دیگر نمی کنند که بصراحت از نابودی انسان ها بخاطر گرسنگی دفاع می کنند.
به غزه نگاه کنید که خون آشامان صهیونیست رسما می گویند مردم غزه باید از دسترسی به غذا محروم شوند تا بمیرند و کشورهای صاحب قدرت از این دیدگاه دفاع می کنند و نسبت به بسته بودن دروازه های غزه برای ورود مایحتاج مردم بی تفاوت هستند و حتی ضرب و شتم نیکوکاران را که برای رساندن کمک داوطلب هستند را با بی تفاوتی می نگرند.
سالهاست کشورما دچار تحریم شده و اینک علاوه بر تجاوز و محاصره دریائی و ممانعت از رسیدن نیازهای مردم حتی با مرزهای زمینی، تهدید به نابودی راهها، پل ها و منابع انرژی می کنند و البته بسیار روشن است که در صورت چنین امری، تولید مواد غذائی مورد نیاز مردم عادی به مخاطره جدی می افتد و آنگاه از حقوق بشر در سازمان های رسمی به دروغ و منافقانه دفاع می کنند.
روز جهانی غذا یعنی غذا برای همه مردم و طبعا این حاصل نمی شود مگر ریشه های استثمار و استعمار و جهان گشائی خشکانده شود تا عدالت غذائی بتواند جاری شود و حداقل نیاز های زیستی برای همه مردم فراهم شود.
دورنمائی چنین حالتی سخت تیره می باشد زیرا بجای حاکمیت قانون همچنان حاکمیت زور و قلدری در جهان حاکم می باشد و اگر قبلا با قدرت نرم به حاکمیت می رسیدند امروز پرده ها را کنار زده و رسما نسبت به قدرت نمائی، تجاوز، کشتار کودکان و بیگناهان مبادرت می کنند و جنگ های نظامی با ارتش ها تبدیل به جنگ های نظامی بامردم عادی و تخریب زیستگاه آنان و منابع تغذیه مردم شده است.
با این همه نباید امید را از دست داد و باید با تمام توان نسبت به گسترش مفهوم روز بین المللی غذا و از بین بردن فقر تغذیه ای تلاش و کوشش نمود. بامید آن روز.
