یادداشت/ تهدیدات و فرصت‌های کلیدی در آینده صنعت کشاورزی به قلم حسین شیرزاد

نویسنده: حسین شیرزاد ، تحلیل گر و دکترای توسعه کشاورزی

در سال های اخیر، بخش کشاورزی دستخوش تغییرات قابل توجهی شده است که با جهانی شدن فزاینده و ظهور ساختارهای شبکه پیچیده و جریان های کالایی-مالی برجسته شده است. تولید جهانی کشاورزی نیاز به سرمایه گذاری قابل توجهی دارد. بسیاری از تولیدکنندگان مواد غذایی چند ملیتی، خرده فروشان و غول های فناوری کشاورزی طی سی سال اخیر ظهور کرده اند. این شرکت‌های چند ملیتی قدرت زیادی دارند و می‌توانند «شبکه‌های اقتصادی پیچیده و پویا متشکل از روابط بین شرکتی و درون شرکتی» معروف به “شبکه تولید جهانی” را ایجاد و هماهنگ کنند. این پارادایم جدید سازمان فضایی تولید کشاورزی منجر به انگاره های نوینی از مناسبات جهانی کشاورزی می شود، بر تدوین سیاست های ملی و منطقه ای مرتبط با کشاورزی تأثیر می گذارد و توسعه اقتصادی و اجتماعی  کشاورزی در مناطق (به ویژه کشورهای در حال توسعه) را تعیین می کند. به طور همزمان، خطرات و ریسک های مرتبط با کشاورزی و محصولات کشاورزی نیز از طریق شیوه های کشاورزی، حمل و نقل، فرآوری و مصرف محصولات کشاورزی در سطح جهانی گسترش می یابد. این تغییرات چالش‌های جدیدی از جمله مدیریت شبکه‌های تولید جهانی کشاورزی از منظر بین المللی و بهبود پایداری تولیدات کشاورزی و اشکال عرضه محصولات کشاورزی را بر سایر کشورها تحمیل می‌کند. با پیشرفت فنآوری نسل چهارم کشاورزی در سال ۲۰۲۵، فضای بخش کشاورزی با مجموعه ای از فشارهای اقتصادی، نوسانات بازار و چالش های ساختاری مواجه است که همچنان بر سودآوری و پایداری بلندمدت تأثیر می گذارند. تجار و کشاورزان در زیربخش های مختلف باید این مسائل را برای اطمینان از انعطاف پذیری حداکثری ملاحظه کنند. از سوی دیگر با رشد و پیشرفت مناسبات بازرگانی کشاورزی در سال ۲۰۲۴، محیط تجارت جهانی شاهد تغییرات قابل توجهی است. این تغییرات بر دسترسی و مقرون به صرفه بودن کالاهای اساسی تأثیر می گذارد، به خصوص که بازارهای کشاورزی تحت تأثیر پویایی های تجاری در حال تحول، درگیری های ژئوپلیتیکی و اختلالات آب و هوایی قرار دارند. انتخاب مجدد دونالد ترامپ رئیس جمهور منتخب آمریکا در نوامبر ۲۰۲۴ نشان دهنده تغییرات بالقوه در سیاست های تجاری و دیپلماتیک ایالات متحده است که می تواند بر امنیت غذایی در مقیاس جهانی تأثیر عمیقی بگذارد. با توجه به اینکه دولت ترامپ احتمالاً بر رویه‌های تجاری «اول آمریکا»، حمایت‌گرایی مجدد و تنظیم مجدد استراتژیک تأکید می‌کند، کشورهایی مانند چین، اوکراین و روسیه که شدیداً به واردات و صادرات محصولات کشاورزی متکی هستند، از نزدیک  این تحرکات را زیر نظر خواهند داشت. این تغییرات با تمرکز بر سیاست‌های تجاری عمده، روابط ژئوپلیتیکی و استراتژی‌هایی برای اطمینان از انعطاف‌پذیری عرضه مواد غذایی بر امنیت غذایی و تجارت کالاهای اساسی کشاورزی در سال   2025 تأثیر میگذارد،  این یادداشت چالش ها و فرصت های کلیدی را که آینده صنعت کشاورزی را  در سال ۲۰۲۵ شکل خواهند داد، برجسته می کند.

الف) تورم مداوم و افزایش هزینه های نهاده ها: یکی از مهمترین مسائلی که کشاورزان در سال ۲۰۲۵ با آن مواجه هستند، تأثیر طولانی مدت تورم است. از سال ۲۰۱۹، افزایش تجمعی در هزینه های نهاده بیش از ۳۰ درصد است که فشار مالی مداومی را برای مشاغل کشاورزی ایجاد می کند. در حالی که برخی از هزینه های نهاده ها تا حدودی تثبیت شده اند، اما به طور قابل توجهی بالاتر از سطوح قبل از ۲۰۱۹ باقی می مانند. نوسانات بازارهای انرژی، همراه با بی ثباتی ژئوپلیتیک، تضمین می کند که این بار مالی ادامه خواهد داشت و بازار کودها و سموم را افزایش قیمت نفت و گاز تحت تاثیر قرار میدهد و مدیریت هزینه استراتژیک را برای شرکت های کشاورزی حیاتی می کند. افزایش هزینه های انرژی( فشارهای انرژی) و نوسان نرخ های بهره، عملیات مزرعه را تحت فشار قرار داده و هزینه های تولید را افزایش می دهد.

ب)رفتار مصرف کنندگان و تغییرات بازار: پس لرزه های بحران جهانی هزینه زندگی، همچنان تا سال ۲۰۲۵ موج می زند و بر رفتار مصرف کننده و الگوهای خرید تأثیر می گذارد. با تداوم فشارهای مالی بر خانوارها، مصرف کنندگان به طور فزاینده ای نسبت به قیمت حساس هستند که منجر به تغییر مداوم الگوهای مصرف مواد غذایی می شود. این امر کشاورزان را مجبور کرده است تا استراتژی های تولید را برای همسویی با تقاضا برای گزینه های غذایی مقرون به صرفه تطبیق دهند. در نتیجه، کارایی، نوآوری و مدیریت هزینه برای حفظ سودآوری در بازاری که مصرف کنندگان ارزش را در اولویت قرار می دهند، ضروری شده است. نوسانات بازار به موازات پویایی تجارت جهانی و اختلالات زنجیره تامین به شرایط غیرقابل پیش بینی بازار کمک می کند و برنامه ریزی تولید را برای کشاورزان دشوارتر می کند. همچنین قیمت مواد غذایی تحت تأثیر عوامل جهانی بسیاری قرار دارد. چند عامل کلیدی عبارتند از تغییرات آب و هوایی، میزان صادرات غلات توسط روسیه و حجم خریدهای چین در بازار غذا، درگیری‌های ژئوپلیتیکی، هزینه‌های ورودی و انرژی، تورم، ارزها و محیط تجاری، توزیع مواد غذایی و خرده‌فروشی، فرآوری مواد غذایی، سیاست‌ها و مقررات، آگاهی مصرف‌کننده و روندها، و بدهی مصرف‌کننده و درآمد قابل تصرف. این متغیرها نقش محوری در شکل دادن به قیمت های پیش بینی شده مواد غذایی دارند.

ج)عدم قطعیت سرمایه گذاری و برنامه ریزی استراتژیک: برنامه ریزی بلند مدت و سرمایه گذاری در کشاورزی مملو از عدم قطعیت است. تنگناهای لجستیک، تنش‌های ژئوپلیتیکی ، درگیری‌های جهانی و بی‌ثباتی سیاسی بر در دسترس بودن و قیمت نهاده‌های کشاورزی ضروری تأثیر می‌گذارند. هزینه های نوسان نهاده ها، کمبود مداوم نیروی کار و سیاست های مبهم و خلق الساعه تجاری همگی به ایجاد یک محیط چالش برانگیز برای تصمیم گیری کمک می کنند. این عدم اطمینان منجر به رویکرد محتاطانه تری برای سرمایه گذاری داخلی شده است که ممکن است ظرفیت این بخش را برای نوآوری و توسعه محدود کند. بنابراین کشاورزان مجبورند به دنبال بدیل هایی برای راهنمایی استراتژیک باشند و مدل‌های کسب‌وکار جدید را بررسی کنند تا به طور موثر این عدم قطعیت‌ها را کنترل کنند. سیاست های جذب مهاجرین، کمبود نیروی کار و مشکلات مداوم در تامین نیروی کار کشاورزی باعث افزایش هزینه های نیروی کار و محدود کردن بهره وری می شود. سیاست‌های در حال تحول زیست‌محیطی، به‌ویژه آن‌هایی که مربوط به پایداری و تغییرات آب و هوایی است، همچنان بر شیوه‌های کشاورزی تأثیر می‌گذارد.

د) تغییرات اقلیمی و ریسک نکول تعهدات دولت ها: رویدادهای آب و هوایی غیرقابل پیش بینی برای تولیدکنندگان مواد غذایی بسیار بحث برانگیز است. چالش‌های مرتبط با کاهش بارندگی عمدتاً باعث از دست رفتن محصولات عمده مانند سورگوم ۲ درصد، ذرت تا ۱۸ درصد و گندم تا ۳۵ درصد خواهد شد. این رخدادها بر حجم غذای تولید شده تأثیر می گذارند و بروز بیماری های محصول را افزایش می دهند. دمای بالا، سیل و خشکسالی در غرب آفریقا و برزیل بر قیمت کاکائو و آب پرتقال در سال جاری تأثیر گذاشت و آتش سوزی های جنگلی غرب کانادا خطوط ریلی را مسدود کرد. برخی از تأثیرات آب و هوای نامطلوب در قیمت‌های مواد غذایی، مانند گران‌تر شدن گوشت، به دلیل خشکسالی‌های طولانی در مناطق تولیدکننده گوشت گاو در کانادا، شروع به انعکاس می‌کنند. این باعث شده است که گاوهای کمتری در حال حاضر گوشت تولید کنند.  پیش‌بینی می‌شود که میزان کشتار گاو در مقایسه با سال ۲۰۲۴ تقریباً ۳ درصد کاهش یابد و در مجموع به ۱٫۹۹ میلیون راس برسد.تولید بره همچنان تحت تأثیر کاهش تقاضا همراه با افزایش هزینه های تولید قرار دارد. بخش لبنیات نیز اگرچه بارقه ها و نشانه هایی از بهبود را نشان می دهد، اما همچنان تحت فشار نوسانات تقاضای جهانی و نوسانات بازار است. در زمینه غلات و دانه های روغنی نیز برآورها حاکی از کاهش سطح زیر کشت و بی ثباتی قیمت میباشد که مانع از سودآوری این زیربخش ها می شود. گرایش برزیل و آمریکا، آرژانتن و حداقل ۱۱ کشور دیگر برای تولید بیودیزل رشد تجارت را محدود میکند. البته نقش آرژانتین بواسطه سیاستهای خاویر میلی در بازار جهانی غلات تقویت خواهد شد. مالزی با رشد ۱۳ درصدی به صادرات پالم ادامه میدهد. البته حملات حوثی ها در دریای سرخ، مناقشات دریای سباه ، تعطیلی و اعتصاب در راه‌آهن‌ها و بنادر اصلی میلیون‌ها دلار در تجارت روزانه را متوقف کرده و ممکن است ادامه داشته باشد، جریان محموله‌های داخلی را کند کرده و تعهدات صادراتی کشورها را تحت فشار قرار داده است. از سویی گسترش کشاورزی نیز در سبدهای غلات جهان به دلیل در دسترس بودن محدود نهاده های کشاورزی، به عنوان مثال، زمین و آب چالش برانگیز است

ه) دینامیک روندهای سال ۲۰۲۴ : با نزدیک شدن به پایان سال ۲۰۲۴، امنیت غذایی در سراسر جهان مخاطره آمیز باقی می ماند. عوامل کلیدی که در حال حاضر بر امنیت غذایی جهانی تأثیر می گذارد، عبارتند از:

• اختلالات زنجیره تامین : آسیب پذیری های زنجیره تامین، که توسط رویدادهای اقلیمی و تنش های ژئوپلیتیک تشدید شده است، همچنان بر روی دسترسی به مواد غذایی تاثیر می گذارد. این اختلالات قیمت ها را افزایش می دهد و دسترسی به کالاهای غذایی ضروری را برای بسیاری کاهش می دهد.
• درگیری در اوکراین : اوکراین، یک تامین کننده حیاتی غلات و روغن آفتابگردان، با درگیری مداوم مواجه است که صادرات محصولات کشاورزی این کشور را محدود می کند. اقدامات اخیر روسیه برای محدود کردن صادرات مواد غذایی، دسترسی به غذا را در سطح جهانی محدودتر کرده است.
• تقاضای کشاورزی چین : چین به عنوان واردکننده اصلی غلات، گوشت و محصولات لبنی، به طور قابل توجهی بر قیمت جهانی مواد غذایی تأثیر می گذارد. افزایش تقاضای آن، همراه با تلاش برای تقویت تولید داخلی، بازاری غیرقابل پیش بینی برای صادرکنندگان ایجاد می کند.
• تمرکز سیاست ایالات متحده بر تولید داخلی : تاکید دولت بایدن بر تقویت کشاورزی داخلی به کشاورزان آمریکایی انگیزه هایی برای اولویت دادن به زنجیره های تامین محلی منجر شده است که به نفع امنیت غذایی آمریکا بوده است. با این حال، این رویکرد ممکن است با نزدیک شدن دولت ترامپ شاهد تغییر باشد.

و) تاثیرات پیش بینی شده انتخاب مجدد ترامپ بر امنیت غذایی و تجارت در سال ۲۰۲۵: انتظار می رود بازگشت ترامپ به قدرت، سیاست های تجاری ایالات متحده را با جهت گیری «اول آمریکا» تغییر دهد. این رویکرد ممکن است پیامدهای گسترده ای برای تجارت جهانی غذا و امنیت غذایی بین المللی داشته باشد:

1. تعرفه‌های احتمالی و محدودیت‌های تجاری بر واردات محصولات کشاورزی: دولت ترامپ احتمالاً با هدف محافظت از کشاورزان آمریکایی در برابر رقابت خارجی، تعرفه‌های وارداتی کلیدی از جمله کالاهای کشاورزی را مجدداً اعمال خواهد کرد. تعرفه های گمرکی بر محصولات کشورهایی مانند چین یا کشورهای اتحادیه اروپا می تواند قیمت ها را افزایش دهد و موانع جدیدی برای واردات مواد غذایی ایجاد کند. این محدودیت‌ها محافظت کوتاه‌مدتی برای تولیدکنندگان آمریکایی ایجاد می‌کند، اما می‌تواند دسترسی به محصولات غذایی متنوع در داخل را کاهش دهد و منجر به افزایش قیمت برای مصرف‌کنندگان شود.
2. احیای صادرات محصولات کشاورزی ایالات متحده به شرکای تجاری ترجیحی : پیش بینی می شود دولت ترامپ شراکت تجاری با کشورهایی که به عنوان متحد شناخته می شوند را در اولویت قرار دهد و به طور بالقوه از صادرات به کشورهایی با برنامه های سیاسی همسو حمایت کند. به عنوان مثال، ایالات متحده می تواند روابط تجاری با کشورهای آمریکای جنوبی و آسیای جنوب شرقی را تقویت کند و جریان های تجاری مواد غذایی سودمندی را ایجاد کند. برعکس، روابط تیره با کشورهایی مانند چین و روسیه ممکن است بر صادرات محصولات کشاورزی به آن مناطق تأثیر بگذارد و به تعدیل بازار منجر شود زیرا این کشورها به دنبال تامین کنندگان جایگزین هستند.
3. تنش بالقوه بر روابط تجاری اوکراین و روسیه: دولت ترامپ ممکن است موضع خنثی تری در قبال درگیری در اوکراین اتخاذ کند و به طور بالقوه حمایت از اوکراین را کاهش دهد و بر بازارهای جهانی غلات و روغن آفتابگردان تأثیر بگذارد. با توجه به اینکه بخش کشاورزی اوکراین همچنان به کمک و حمایت بین المللی وابسته است، کاهش نقش ایالات متحده می تواند بر ظرفیت صادرات مواد غذایی اوکراین تأثیر بگذارد. به طور همزمان، اگر ترامپ رویکرد آشتی جویانه تری در قبال روسیه اتخاذ کند، ممکن است تغییری در پویایی تجارت کشاورزی رخ دهد که می تواند به طور غیرمستقیم بر امنیت غذایی اروپا و تا حدودی خاورمیانه تأثیر بگذارد.
4. تمرکز بر تولید مواد غذایی در ایالات متحده و کاهش وابستگی به واردات: انتظار می رود سیاست های ترامپ با اعطای یارانه ها و کاهش بار نظارتی برای کشاورزان آمریکایی، تولید مواد غذایی داخلی را تشویق کند. در حالی که این تمرکز ممکن است از نظر امنیت غذایی به نفع ایالات متحده باشد، اما می تواند نقش این کشور را به عنوان یک واردکننده اصلی کاهش دهد و منجر به کاهش تقاضا برای واردات محصولات کشاورزی شود و بر صادرکنندگان محصولات کشاورزی خارجی که به بازارهای ایالات متحده وابسته هستند، مانند کشورهای آمریکای لاتین و آفریقا، تأثیر بگذارد.

ز) تنش های ژئوپلیتیک و تأثیر آنها بر تجارت مواد غذایی: پویایی‌های ژئوپلیتیکی که چین، روسیه و ایالات متحده را درگیر می‌کند، می‌تواند بر تجارت جهانی غذا تأثیر بگذارد، و دولت ترامپ احتمالاً بر این روابط به روش‌های زیر تأثیر می‌گذارد:

• روابط تجاری ایالات متحده و چین: انتظار می رود ترامپ موضع سخت تری در مورد تجارت با چین اتخاذ کند و احتمالاً تعرفه های گمرکی بر کالاهای چینی از جمله محصولات کشاورزی را اعمال یا افزایش دهد. چین که یکی از بزرگترین مصرف کنندگان سویا، ذرت و گوشت است، ممکن است با تقویت تجارت با سایر صادرکنندگان محصولات کشاورزی مانند برزیل و آرژانتین پاسخ دهد. این تغییر می تواند محدودیتهایی برای خیدارانی مانند ایران و اعراب بوجود آورده،  نوسانات بیشتری را در قیمت های جهانی مواد غذایی ایجاد کند و پیش بینی پذیری تقاضا را برای کشاورزان آمریکایی کاهش دهد.
• تأثیر بر امنیت غذایی اروپا: بخش کشاورزی اروپا می تواند تأثیر تغییر روابط ایالات متحده و روسیه را احساس کند. اگر دولت ترامپ حمایت از اوکراین را کاهش دهد، کشورهای اتحادیه اروپا ممکن است با اختلالاتی در عرضه غلات و روغن آفتابگردان خود مواجه شوند و قیمت مواد غذایی در اروپا افزایش یابد. موضع ملایم‌تر در قبال روسیه می‌تواند به طور غیرمستقیم به کاهش تحریم‌ها بر صادرات مواد غذایی روسیه منجر شود و منابع وارداتی اروپا را برای کالاهای اساسی مانند گندم و کود شیمیایی تغییر دهد.
• تغییر به سوی توافقات دوجانبه در آمریکای لاتین: انتخاب مجدد ترامپ می تواند مذاکرات تجاری دوجانبه با کشورهای آمریکای لاتین را احیا کند. کشورهای صادرکننده کشاورزی در آمریکای جنوبی، مانند آرژانتین و برزیل، ممکن است از توافق‌های تجاری تقویت‌شده با ایالات متحده سود ببرند، با این حال، این توافق‌نامه‌ها ممکن است با شروطی به نفع منافع ایالات متحده همراه باشد که به طور بالقوه پیچیدگی‌هایی را برای صادرکنندگان آمریکای لاتین ایجاد می‌کند، اما منابع غذایی جایگزین را برای جبران وابستگی به بازارهای آسیایی. برای مصرف‌کنندگان آمریکایی فراهم می‌کند.

ح) پیامدهای بلند مدت ترامپیسم برای امنیت غذایی جهانی: همانطور که ایالات متحده به سمت سیاست های حمایت گرایانه حرکت می کند، امنیت غذایی جهانی ممکن است متزلزل تر شود. احیای تعرفه ها و معاملات ترجیحی تجاری احتمالاً رقابتی را برای عرضه محدود مواد غذایی ایجاد می کند و بر کشورهای کم درآمدی که به شدت به واردات وابسته هستند، تأثیر می گذارد. پیامدهای کلیدی برای آینده عبارتند از:

1. افزایش نوسان در قیمت مواد غذایی اعمال مجدد تعرفه ها، همراه با تنش های ژئوپلیتیکی، ممکن است به نوسانات قابل توجهی در قیمت های جهانی مواد غذایی منجر شود. کشورهایی که به واردات کالاهای اساسی مانند گندم، برنج و ذرت متکی هستند، ممکن است با هزینه‌های بالاتری روبرو شوند که بر دسترسی به غذا برای جمعیت‌های آسیب‌پذیر تأثیر می‌گذارد.
2. تغییرات بازار برای کشورهای صادرکننده کلیدی کشورهای صادرکننده مانند برزیل، آرژانتین و کانادا ممکن است از افزایش تقاضا برای محصولات خود سود ببرند اگر تنش‌های آمریکا و چین بر سر تایوان،  چین را به سمت تامین‌کنندگان جایگزین سوق دهد. با این حال، صادرکنندگان همچنین ممکن است نیاز به پیروی از استانداردهای نظارتی جدید، محدودیت‌های تجاری یا تعرفه‌ها با تغییر بازارها و تکامل پویایی‌های ژئوپلیتیکی داشته باشند.
3. بلوک های تجاری منطقه ای تقویت شده اتحادهای تجاری منطقه ای ممکن است در تضمین امنیت غذایی اهمیت فزاینده ای پیدا کنند. برای مثال، در آسیا و اقیانوسیه، کشورها ممکن است برای تثبیت منابع غذایی و کاهش وابستگی به تجارت غربی با یکدیگر همکاری کنند. توافقنامه جامع و مترقی برای مشارکت ترانس پاسیفیک (CPTPP) می تواند مشارکت های تجاری کشاورزی خود را برای ایجاد یک زنجیره تامین مواد غذایی منطقه ای انعطاف پذیرتر گسترش دهد. در حالی که بازار چین به دلیل رقابت شدید و کاهش تقاضا با چالش هایی روبرو است، سایر بازارهای آسیایی فرصت هایی را ارائه می دهند. تنوع بخشیدن به صادرات در آسیا می تواند به کاهش خطرات مرتبط با چین کمک کند. به عنوان مثال، بازارهای آسیای جنوب شرقی مانند اندونزی و فیلیپین تقاضای زیادی برای سویا، کنجاله سویا و پنبه نشان دادند. علاوه بر این رشد بالقوه در ویتنام، به ویژه برای پنبه، سویا، و محصولات کشاورزی فرآوری شده برجسته است. فراتر از آسیای جنوب شرقی،  چندین بازار نوظهور دیگر به عنوان مناطق کلیدی برای رشد صادرات محصولات کشاورزی وجود دارند این بازارها به دلیل توسعه اقتصادی فزاینده، رشد جمعیت و افزایش تقاضا برای محصولات کشاورزی به عنوان “در حال ظهور” طبقه بندی می شوند. آفریقا به دلیل بهبود زیرساخت ها و رشد طبقه متوسط، پتانسیل خود را نشان می دهد که منجر به تقاضای بالاتر برای مواد غذایی و محصولات کشاورزی می شود. آمریکای لاتین، به ویژه کشورهایی مانند کلمبیا و برزیل، به دلیل رشد اقتصاد و مشارکت کشاورزی خود فرصت هایی را ارائه می دهند. 

۴٫ تاکید بیشتر بر خودکفایی و تولید بومی با وقوع تزلزل و پراکندگی تجارت جهانی غذا، کشورها ممکن است بر تولید محلی برای کاهش وابستگی به بازارهای بی ثبات تاکید کنند. این روند، در حالی که برای امنیت غذایی مفید است، ممکن است به کاهش تجارت جهانی محصولات کشاورزی منجر شود و بر کشورهای دارای اقتصاد کشاورزی متکی به صادرات تأثیر بگذارد. چشم انداز تجارت کشاورزی ایالات متحده در سال ۲۰۲۵ پیش بینی می کند که صادرات محصولات کشاورزی ایالات متحده به ۱۶۹٫۵ میلیارد دلار در سال مالی ۲۰۲۵ کاهش یابد که عمدتاً توسط چندین عامل کلیدی هدایت می شود. در همین حال، انتظار می رود واردات به ۲۱۲٫۰ میلیارد دلار افزایش یابد و کسری تجاری را به ۴۲٫۵ میلیارد دلار افزایش دهد. این تغییر قابل توجه چالش ها و فرصت هایی را برای کشاورزان ایالات متحده و مصرف کنندگان کالاهای اساسی در کشورهای وارد کننده محصولات کشاورزی ایجاد می کند، عوامل موثر بر کسری تجارت کشاورزی ایالات متحده عبارتند از:

• کاهش قیمت‌های صادراتی : ارزش واحد پایین‌تر برای کالاهای کلیدی مانند سویا، ذرت و گوشت گاو ، حتی با وجود ثابت ماندن یا افزایش حجم ، ارزش کلی صادرات ایالات متحده را کاهش می‌دهد. 
• افزایش واردات : افزایش تقاضا برای محصولات باغی وارداتی، شکر و محصولات گرمسیری، همراه با اقتصاد قوی ایالات متحده، ارزش واردات را افزایش می دهد. محصولات باغبانی معمولاً نیمی از واردات کشاورزی ایالات متحده را تشکیل می دهند که شامل دسته وسیعی از میوه ها، سبزیجات، مشروبات الکلی، اسانس ها، آجیل های درختی است. 
• تشدید رقابت جهانی: رقابت شدید کشورهایی مانند برزیل، به ویژه در بازارهای سویا و ذرت، بر رشد صادرات ایالات متحده تأثیر می گذارد. 
• نوسان قدرت ارز: افزایش ارزش دلار آمریکا باعث گران شدن کالاهای آمریکایی در خارج از کشور می شود و رشد صادرات را به چالش می کشد. 
• چالش های زنجیره تامین : مسائلی مانند هزینه های بالای حمل و نقل و تنگناهای لجستیکی همچنان بر کارایی و مقرون به صرفه بودن صادرات محصولات کشاورزی ایالات متحده تأثیر می گذارد.

برای رسیدگی به چالش‌های ناشی از تغییر سیاست‌های ایالات متحده تحت دولت ترامپ، کشورها و کسب‌وکارها ممکن است جهت آماده شدن برای تغییر محیط امنیت غذایی در سال ۲۰۲۵ راهبردهای زیر را اتخاذ کنند:

• تنوع بازارهای واردات و صادرات : کشورهای متکی به واردات مواد غذایی از ایالات متحده باید روابط تجاری خود را به گونه ای متنوع کنند که کشورهای خارج از تامین کنندگان سنتی را نیز شامل شود و وابستگی به بازارهای واحد کاهش یابد.
• تقویت انعطاف پذیری غذایی منطقه ای : بلوک های تجاری منطقه ای باید سرمایه گذاری در ذخایر غذایی مشترک، فناوری کشاورزی مشترک و شبکه های توزیع کارآمد را برای تقویت امنیت غذایی منطقه ای در نظر بگیرند.
• سرمایه گذاری در فنآوری های کشاورزی داخلی : کشورهای آسیب پذیر به کمبود مواد غذایی به دلیل اختلالات تجاری ممکن است در توسعه کشاورزی داخلی سرمایه گذاری کنند تا وابستگی به واردات را کاهش دهند. کشاورزی دقیق، اتوماسیون و تکنیک‌های کشاورزی مقرون‌به‌صرفه برای کاهش هزینه‌های نهاده ها و بهبود بهره‌وری ضروری است. کشاورزی با پهپاد، کشاورزی حدود دو دهه است که از هواپیماهای بدون سرنشین استفاده می کند و کشاورزان در سراسر جهان به پیشگامانی مانند هلیکوپتر کنترل از راه دور RMAX یاماها برای کمک به سمپاشی محصولات متکی هستند. اکنون نسل بعدی پهپادها با توانایی بررسی محصولات و گله‌ها در مناطق وسیع به سرعت و کارآمد یا به عنوان یک سیستم رله برای انتقال داده‌های بلادرنگ به سایر تجهیزات و تأسیسات متصل، شروع به تأثیرگذاری بر این بخش کرده‌اند. پهپادها همچنین می‌توانند از بینایی کامپیوتری برای تجزیه و تحلیل شرایط مزرعه استفاده کنند و مداخلات دقیقی مانند کود، مواد مغذی و آفت‌کش‌ها را در جایی که محصولات کشاورزی بیشتر به آنها نیاز دارند، ارائه دهند. یا می توانند بذر را در مکان های دوردست بکارند و هزینه تجهیزات و نیروی کار را کاهش دهند. با کاهش هزینه ها و بهبود بازده، استفاده از پهپادها می تواند بین ۸۵ تا ۱۱۵ میلیارد دلار ارزش داشته باشد. با افزایش هزینه های انرژی، مزارع بیشتری احتمالاً در انرژی های تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی و بادی سرمایه گذاری خواهند کرد تا این هزینه ها را جبران کنند. ماشین آلات کشاورزی خودمختار با کنترل‌های دقیق‌تر GPS همراه با بینایی کامپیوتری و حسگرها می‌توانند استقرار ماشین‌آلات مزرعه هوشمند و مستقل را پیش ببرند. کشاورزان می‌توانند به طور همزمان و بدون دخالت انسان، انواع تجهیزات را در مزرعه خود کار کنند و زمان و منابع دیگر را آزاد کنند. ماشین‌های خودمختار نیز در کار کردن در یک میدان کارآمدتر و دقیق‌تر از ماشین‌هایی هستند که توسط انسان کار می‌کنند، که می‌تواند باعث صرفه‌جویی در سوخت و بازدهی بالاتر شود. افزایش استقلال ماشین آلات از طریق اتصال بهتر می تواند ۵۰ تا ۶۰ میلیارد دلار ارزش اضافی تا سال ۲۰۳۰ ایجاد کند
• استفاده از پلتفرم های دیجیتال برای مدیریت زنجیره تامین : ابزارهایی مانند ADAMftd توسط شورای تجارت بین المللی ( https://www.adamftd.com ) منابع ضروری را برای ترسیم زنجیره های تامین، شناسایی تامین کنندگان جایگزین و ارزیابی ریسک های بازار فراهم می کند. استفاده از این ابزارها می تواند به کسب و کارها کمک کند تا با تغییر سیاست های ایالات متحده، چشم انداز پیچیده تجارت جهانی غذا را طی کنند. چون درک پویایی در حال تغییر تجارت کشاورزی برای پیشروی در این محیط رقابتی ضروری است.

نتیجه گیری و سخن پایانی

شبکه جهانی تولید محصولات کشاورزی، تقسیم بین المللی کار کشاورزی و الگوهای تجارت را عمیقاً تغییر می دهد. با این حال، استراتژی های جهانی شرکت های چند ملیتی کشاورزی با استراتژی های ملی آنها ارتباط تنگاتنگی دارد. در مواجهه با وضعیت پیچیده رقابت بین‌المللی کشاورزی و حمایت‌گرایی تجاری، شرکت‌های چند ملیتی کشاورزی اثرات دوگانه بر توسعه کشاورزی و منطقه‌ای کشورهای میزبان دارند. از یک طرف، شرکت های چند ملیتی کشاورزی، مالکان خرد را در جنوب و خرده فروشان را در شمال به هم متصل کرده اند. از طریق شبکه های جهانی تولید محصولات کشاورزی، خرده فروشان در آمریکای شمالی و اروپا به سبزیجات و میوه های تازه دسترسی دارند، در حالی که کشاورزان و صادرکنندگان در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین به سرمایه توسعه کشاورزی، فناوری و تخصص مدیریت و همچنین فضای بازار بیشتر، ناشی از کشاورزی جهانی شده دسترسی دارند اینها به کاتالیزوری برای ارتقاء بخشهای صادرات کشاورزی در کشورهای در حال توسعه تبدیل شده اند. با گذار از سال ۲۰۲۴ به سال ۲۰۲۵، چشم انداز تجارت جهانی غذا با چالش های جدیدی مواجه است که ناشی از موضع حمایت گرایانه مورد انتظار دولت ترامپ و تغییر اتحادهای دیپلماتیک در تجارت کالاهای اساسی کشاورزی و میزان دلاریزه شدن کالاهای اساسی در بازارهای جهانی است. برای کشورهای متکی به جریان های تجاری پایدار مواد غذایی، این تغییرات خطرات و فرصت هایی را به همراه دارد. افزایش بالقوه در تعرفه ها، همسویی مجدد شرکای تجاری، و تاکید بر تولید مستقر در ایالات متحده ممکن است امنیت غذایی جهانی را تغییر دهد. برای انطباق با این محیط در حال تحول، کشورها و کسب‌وکارها باید تنوع، همکاری منطقه‌ای و ابزارهای فناوری را برای افزایش انعطاف‌پذیری زنجیره تامین اولویت‌بندی کنند. در دنیایی به هم پیوسته، پیمایش در پیچیدگی های امنیت غذایی و تجارت نیازمند آینده نگری استراتژیک و سازگاری است. لذا با آغاز سال ۲۰۲۵، کشاورزان با چشم اندازی مواجه می شوند که مشخصه آن نوسانات و عدم اطمینان است. با این حال، کسانی که از نوآوری، کارایی و پایداری استقبال می کنند، موقعیت بهتری برای پیشرفت خواهند داشت. بخش کشاورزی با پذیرش فناوری‌های جدید، کاوش در تنوع‌سازی و انعطاف‌پذیری در برابر فشارهای در حال تحول بازار و محیط‌زیست، می‌تواند انعطاف‌پذیری لازم را برای تضمین آینده خود ایجاد کند. کشاورزانی که روی استراتژی‌های بلندمدت سرمایه‌گذاری می‌کنند، روی شیوه‌های پایدار تمرکز می‌کنند و با چالش‌های جدید سازگار می‌شوند، فرصت‌هایی برای رشد و موفقیت در بازار جهانی کشاورزی رقابتی فزاینده پیدا خواهند کرد.